கச்சத்தீவு வரலாறு

கச்சத்தீவு விவகாரம் என்பது இந்தியா மற்றும் இலங்கை இடையேயான புவிசார் அரசியல் உறவுகளில், குறிப்பாக தமிழகத்தின் கடலோர சமூகங்களின் வாழ்வாதாரம் மற்றும் அரசியல் நிலைப்பாடுகளில் தொடர்ந்து சவால்களை ஏற்படுத்தி வரும் ஒரு சிக்கலான பிரச்சினையாகும். இது வரலாற்று உரிமைகள், சர்வதேச இராஜதந்திரம், உள்நாட்டுச் சட்டங்கள் மற்றும் மனித வாழ்வாதாரம் ஆகியவற்றின் குறுக்குவெட்டுப் புள்ளியில் அமைந்துள்ளது.

 

கச்சத்தீவின் வரலாற்றுப் பின்னணி மற்றும் உரிமை வாதங்கள்

 

கச்சத்தீவு வங்காள விரிகுடாவில் அமைந்துள்ள ஒரு சிறிய, மனிதர்கள் வசிக்காத தீவாகும். இது சுமார் 1,15,000 முதல் 1,30,000 ஆண்டுகளுக்கு இடையில் கடலில் இருந்து மேலெழுந்ததாகக் கூறப்படுகிறது, இதன் மொத்தப் பரப்பளவு 163 ஏக்கர்கள் (1.15 சதுர கிலோமீட்டர்) மட்டுமே. இது இந்தியாவின் ராமேஸ்வரத்தில் இருந்து சுமார் 12 மைல் தொலைவிலும், இலங்கையின் யாழ்ப்பாணத்தின் நெடுந்தீவிலிருந்து 10.5 மைல் தொலைவிலும் பாக் நீரிணைப் பகுதியில் அமைந்துள்ளது. இந்த புவியியல் அருகாமையே இரு நாடுகளும் தீவின் மீது உரிமை கோருவதற்கான முக்கியக் காரணமாகும்.

 

இந்தியாவின் உரிமை வாதங்கள்

 

வரலாற்று ரீதியாக, 1480 ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட கடல் கொந்தளிப்புக்குப் பிறகு உருவான ராமேஸ்வரம் மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள 11 தீவுகளில் கச்சத்தீவும் ஒன்றாகும். இந்தத் தீவுகள் ராமநாதபுரம் சேதுபதி மன்னர்களுக்குச் சொந்தமாக இருந்தன. 1622 முதல் 1635 ஆம் ஆண்டு வரையிலான தளவாய் சேதுபதி காத்த தேவரின் காலத்துச் செப்பேடு ஒன்றில், சேதுபதி மன்னர்களின் அதிகாரம் தலைமன்னார் வரை பரவியிருந்தது என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில், 1802 ஆம் ஆண்டில் கொண்டுவரப்பட்ட ஜமீந்தாரி நில உரிமைச் சட்டத்தின்படி கச்சத்தீவு ராமநாதபுரம் ராஜாவுக்கு அரசுடமையாக்கப்பட்டது. 1895 மற்றும் 1930 ஆம் ஆண்டுகளில் இந்திய நில அளவைத் துறையினர் வரைந்த வரைபடங்களில் கச்சத்தீவு இடம்பெற்றிருந்ததுடன், 1952 மற்றும் 1956 ஆம் ஆண்டு வெளியீடுகளில் ராமேஸ்வரத்தின் ஒரு பகுதி என்றும் குறிப்பிடப்பட்டது. 1936 முதல் 1940 வரை இலங்கையில் அமைச்சரவை செயலாளராக இருந்த பி.பி. பிரீஸ் கூட, விக்டோரியா மகாராணியின் பிரகடனத்தின் அடிப்படையில் கச்சத்தீவு ராமநாதபுரம் ஜமீனுக்குத்தான் சொந்தம் என்று அரசு பதிவேடுகளில் பதிவு செய்துள்ளார்.

 

இலங்கையின் உரிமை வாதங்கள்

 

பதினாறாம் நூற்றாண்டில் இலங்கை போர்த்துக்கீசியர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்ததால், கச்சத்தீவின் உரிமை தங்களுக்குரியது என்று இலங்கை வாதிடுகிறது.

 

நீண்டகாலப் பிரச்சினை

 

1921 ஆம் ஆண்டிலேயே சென்னை மாகாண அதிகாரிகள் மற்றும் இலங்கை அதிகாரிகளுக்கு இடையே பேச்சுவார்த்தைகள் நடந்தன. மேலும், 1949 மற்றும் 1956 ஆம் ஆண்டுகளில் இந்திய கடற்படை மற்றும் விமானப் படை பயிற்சிகளுக்காக கச்சத்தீவை பயன்படுத்த முயற்சித்தபோது இலங்கை எதிர்ப்பு தெரிவித்ததும் இந்த உரிமைப் பிரச்சினை நீண்டகாலமாக நீடித்து வருவதைக் காட்டுகிறது.

 

கச்சத்தீவு ஒப்பந்தங்கள் (1974 மற்றும் 1976)

 

கச்சத்தீவு விவகாரம் இந்திய-இலங்கை உறவுகளில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது, அது இருதரப்பு ஒப்பந்தங்கள் மூலம் கையெழுத்தானது.

 

1974 ஆம் ஆண்டு ஒப்பந்தம்

 

1974 ஜூன் 28 அன்று இந்தியப் பிரதமர் இந்திரா காந்திக்கும், இலங்கை பிரதமர் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்கவுக்கும் இடையே கையெழுத்தான இந்த ஒப்பந்தம், கச்சத்தீவை இலங்கைக்கு வழங்கியது. இந்த ஒப்பந்தத்தின்படி, கச்சத்தீவு இலங்கைக்குச் சொந்தமானது என அறிவிக்கப்பட்டாலும், சில முக்கிய உரிமைகள் இந்தியர்களுக்கு வழங்கப்பட்டன. அவை: இந்திய மீனவர்கள் கச்சத்தீவுக்கு அருகில் மீன்பிடிக்கலாம், அங்கு மீன்பிடி வலைகளை உலர்த்திக் கொள்ளலாம், மற்றும் புனித அந்தோணியார் கோயில் திருவிழாவில் இந்தியர்கள் பங்கேற்கலாம். இந்த ஒப்பந்தத்தின் மூலம் தெற்கு அண்டை நாடுகளுடன் இந்தியாவின் உறவுகளை ஆழப்படுத்த முடியும் என்று இந்திரா காந்தி நம்பினார்.

 

1976 ஆம் ஆண்டு ஒப்பந்தம்

 

1976 மார்ச் 23 அன்று, இரு நாடுகளின் வெளியுறவுச் செயலாளர்களால் கையெழுத்திடப்பட்டது. இந்த ஒப்பந்தம் மன்னார் வளைகுடா மற்றும் வங்காள விரிகுடாவில் கடல் எல்லைகளை வரையறுத்தது. மேலும், இது இந்தியாவின் பிரத்யேக பொருளாதார மண்டலத்தில் (EEZ) எந்தவொரு நாடும் மற்ற நாடுகளின் பகுதியில் மீன்பிடிக்கத் தடை விதித்தது. இதன் விளைவாக, 1974 ஒப்பந்தத்தில் வழங்கப்பட்ட பாரம்பரிய மீன்பிடி உரிமைகள் நீக்கப்பட்டன. இரண்டு நாட்டுத் தலைமை அமைச்சர்களால் கையொப்பமிடப்பட்ட ஒரு ஒப்பந்தத்தை, இரண்டு நாட்டு அரசுச் செயலாளர்களால் போடப்பட்ட ஒப்பந்தம் மாற்றியது ஏன் என்ற கேள்வி எழுப்பப்பட்டது.

 

வாட்ஜ் கரை

 

கச்சத்தீவு இலங்கைக்கு தாரைவார்க்கப்பட்டதற்குப் பிரதிபலனாக, கன்னியாகுமரிக்கு அருகில் அமைந்துள்ள மீன்வளம் நிறைந்த வாட்ஜ் கரை பகுதி இந்தியாவுக்குக் கிடைத்தது. வாட்ஜ் கரை, சுமார் 10,000 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட ஒரு சற்று மேடான பகுதியாகும், இது பல்லுயிர்ப் பெருக்கத்தின் புகலிடமாக விளங்குகிறது. 60-க்கும் மேற்பட்ட அரிய வகை மீன்கள் இங்கு வாழ்கின்றன. இந்த இராஜதந்திரப் பரிவர்த்தனை, கச்சத்தீவை "தாரைவார்த்து கொடுத்தது" என்ற எளிய வாதத்திற்கு மாறாக, ஒரு சிக்கலான புவிசார் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார முடிவைக் காட்டுகிறது. ஆனாலும், இந்த ஒப்பந்தங்கள் தமிழக மீனவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை நேரடியாகப் பாதித்தன, இது தேசிய நலன் மற்றும் குறிப்பிட்ட பிராந்திய சமூகத்தின் நலன் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான மோதலை வெளிப்படுத்துகிறது.

 

ஒப்பந்தங்களின் சட்டப்பூர்வ செல்லுபடியாகும் தன்மை

 

கச்சத்தீவு ஒப்பந்தங்களின் சட்டப்பூர்வ செல்லுபடியாகும் தன்மை குறித்து முக்கிய கேள்விகள் எழுந்துள்ளன.

 

பெருபாரி வழக்கு

 

1960 இல் இந்தியா - வங்கதேசம் இடையேயான 'பெருபாரி வழக்கில்' இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் ஒரு முக்கியத் தீர்ப்பை அளித்தது. ஒரு நாட்டின் எந்தவொரு பகுதியையும் மற்றொரு நாட்டிற்கு விட்டுக் கொடுக்கும்போது, அதற்கான உடன்பாடு சம்பந்தப்பட்ட இரண்டு நாடுகளின் நாடாளுமன்றங்களிலும் ஒப்புதலைப் பெற வேண்டும். இந்த சட்ட முன்னுதாரணத்தின் அடிப்படையில், கச்சத்தீவை இலங்கைக்கு வழங்கிய 1974 மற்றும் 1976 ஒப்பந்தங்கள் நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதலைப் பெறாததால் செல்லாது என்பது முக்கிய வாதமாக உள்ளது.

 

உச்ச நீதிமன்ற வழக்குகள்:

 

தமிழக அரசியல் கட்சிகள் கச்சத்தீவு பிரச்சினையை நீதிமன்றத்திற்கு எடுத்துச் சென்றுள்ளன.

 

1991 இல் முதலமைச்சராக ஜெயலலிதா கச்சத்தீவைத் திரும்பப் பெற தீர்மானம் கொண்டுவந்தார்.

 

2008 இல் அவர் எதிர்க்கட்சியாக இருந்தபோது, 'சட்டத் திருத்தம் இல்லாமல் இலங்கைக்குக் கொடுத்தது சட்டப்படி செல்லாது' என்று கூறி உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்தார்.

 

அவரது மறைவுக்குப் பிறகு, எடப்பாடி பழனிசாமி தலைமையிலான அரசும் இந்த வழக்கை தொடர்ந்து நடத்தி வந்தது.

 

தி.மு.க. தரப்பிலும், மு.கருணாநிதி தனியாக ஒரு மனு தாக்கல் செய்தார். தற்போது, இந்த வழக்கில் தி.மு.க. பொருளாளர் டி.ஆர்.பாலு மனுதாரராக இணைக்கப்பட்டுள்ளார், வழக்கு உச்ச நீதிமன்றத்தில் நிலுவையில் உள்ளது. அடுத்த விசாரணை செப்டம்பர் 15, 2025-க்கு ஒத்திவைக்கப்பட்டுள்ளது.

 

சட்ட ரீதியான சவால்கள்

 

ஒரு உள்நாட்டு நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு சர்வதேச ஒப்பந்தங்களை ரத்து செய்ய முடியுமா, அது இலங்கை அரசைக் கட்டுப்படுத்துமா போன்ற கேள்விகள் எழுகின்றன. இந்த சட்டப் போராட்டங்கள், சட்ட ரீதியாக ஒரு "நிரந்தரத் தீர்வு" காணும் முயற்சியை விட, உள்நாட்டு அரசியல் அழுத்தத்தை அதிகரிக்கும் ஒரு கருவியாகவே பெரும்பாலும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

 

மீனவர் பிரச்சினை: கள யதார்த்தமும், நிரந்தரமற்ற தீர்வுகளும்

 

1976 ஆம் ஆண்டு ஒப்பந்தம், பாரம்பரிய மீன்பிடி உரிமைகளைப் பறித்ததன் விளைவாக, தமிழக மீனவர்கள் இலங்கை கடல் எல்லைக்கு அருகில் செல்லும்போது எல்லை தாண்டும் நிலை ஏற்படுகிறது.

 

வாழ்வாதாரத்தின் மீதான தாக்கம்

 

இலங்கை கடற்படையினரால் மீனவர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்படுவது, கைது செய்யப்படுவது, தாக்கப்பட்டுக் காயமடைவது மற்றும் சித்திரவதை செய்யப்படுவது தொடர் கதையாக உள்ளது. கடந்த 10 ஆண்டுகளில் மட்டும் 600-க்கும் மேற்பட்ட மீனவர்கள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். இலங்கை கடற்படையினர் படகுகள், வலைகள் மற்றும் பிடித்த மீன்களையும் பறிமுதல் செய்கின்றனர், இதனால் மீனவர்கள் லட்சக்கணக்கான ரூபாய் நஷ்டத்துடன் கரைக்கு திரும்புகின்றனர்.

 

தற்போதைய கைதுகள் மற்றும் சட்டச் சிக்கல்கள்

 

2024 ஆம் ஆண்டில் மட்டும் இலங்கை கடற்படை 214 தமிழக மீனவர்களை கைது செய்துள்ளதுடன், 28 படகுகளை பறிமுதல் செய்துள்ளது. அண்மையில், 10 மீனவர்களுக்கு தலா ரூ.1.46 கோடி அபராதம் விதிக்கப்பட்டது; அபராதத்தைச் செலுத்தத் தவறினால் 18 மாதங்கள் சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்படும் என்றும் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டுள்ளது

 

.

அரசுகளின் நிலைப்பாடுகள்

 

    தமிழக முதலமைச்சர் மு.க.ஸ்டாலின், கச்சத்தீவை மீட்பதே மீனவர் பிரச்சினைக்கு நிரந்தரத் தீர்வு என்று கூறி, மத்திய அரசை வலியுறுத்தி வருகிறார். அவர் கச்சத்தீவுக்கு அருகில் மீன்பிடிக்க அனுமதிக்க புதிய ஒப்பந்தம் மேற்கொள்ள மத்திய அரசுக்கு வலியுறுத்தியுள்ளார்.

 

   காங்கிரஸ் தலைமையிலான முந்தைய ஐ.மு.கூட்டணி அரசும், தற்போதைய மோடி அரசும் கச்சத்தீவு இந்தியாவின் ஒரு பகுதி அல்ல என்று நீதிமன்றத்தில் தெரிவித்திருக்கின்றன. வெளியுறவு அமைச்சர் ஜெய்சங்கர், கச்சத்தீவு இலங்கையின் கடல் எல்லைக்குள் இருப்பதாகவும், உச்ச நீதிமன்றத்தில் வழக்கு இருப்பதால் கருத்து தெரிவிக்க முடியாது என்றும் கூறியுள்ளார்.

 

நிரந்தரமற்ற தீர்வுகள்

 

மத்திய அரசுக்கு தமிழக அரசு கடிதங்கள் எழுதுவதும், மத்திய அரசு இலங்கை அரசிடம் பேசுவதும், கைது செய்யப்பட்ட மீனவர்கள் விடுவிக்கப்படுவதும் ஒரு சடங்கு போல தொடர்கிறது. ஆனால், இந்த இடைக்காலத் தீர்வுகள் நிரந்தரமாக அமையவில்லை, மேலும் படகுகள் பறிமுதல் செய்யப்படுவதும், அபராதம் விதிக்கப்படுவதும் இந்தப் பிரச்சினையின் தீவிரத்தை மேலும் அதிகப்படுத்துகின்றன.

 

அரசியல் மற்றும் தேர்தல் பரிமாணங்கள்

 

கச்சத்தீவு தமிழகத்தில் ஒரு உணர்வுபூர்வமான பிரச்சினையாகவும், தேர்தல் காலங்களில் தவிர்க்க முடியாத வாக்குறுதியாகவும் இருந்து வருகிறது.

 

2024 மக்களவை தேர்தல் சர்ச்சை

 

இந்த விவகாரம் 2024 மக்களவை தேர்தலுக்கு முன்னதாக தேசிய அளவில் முக்கியத்துவம் பெற்றது. பிரதமர் மோடி, காங்கிரஸ் அரசு கச்சத்தீவை "கவனக்குறைவாக" இலங்கைக்கு வழங்கியது என்றும், அப்போது தமிழ்நாட்டில் தி.மு.க. ஆட்சியில் இருந்தும் இதற்கு எதிராக செயல்படவில்லை என்றும் குற்றம் சாட்டினார். இதற்கு தி.மு.க. மற்றும் காங்கிரஸ் கட்சிகள், இந்த விவகாரத்தை பா.ஜ.க. தேர்தல் ஆதாயத்திற்காகவே எழுப்புவதாக பதிலடி கொடுத்தன. கச்சத்தீவு விவகாரம் தேசிய அளவில் முக்கியத்துவம் பெறுவது இதுவே முதல் முறை; இது மத்திய ஆளும் கட்சி தமிழகத்தில் அரசியல் செல்வாக்கை அதிகரிக்க விரும்புகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.

 

புனித அந்தோணியார் கோயில் திருவிழா

 

கச்சத்தீவில் அமைந்துள்ள புனித அந்தோணியார் தேவாலயம், இந்திய மற்றும் இலங்கை பக்தர்களை ஒன்றிணைக்கும் ஒரு சமூகப் பிணைப்பின் அடையாளமாக விளங்குகிறது.

 

இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போர் காரணமாக 1983 முதல் 2010 வரை விழாவுக்குத் தடை

 

விதிக்கப்பட்டிருந்தது. அமைதி திரும்பியதும், 2010 ஆம் ஆண்டு முதல் விழா மீண்டும் நடைபெற்று வருகிறது. இருப்பினும், வரலாற்றில் முதல் முறையாக, மீனவர் கைதுகளுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து தமிழக பக்தர்கள் யாரும் பங்கேற்காத நிகழ்வும் நடந்துள்ளது. இது கச்சத்தீவு விவகாரம், வெறும் நிலம் அல்லது கடல் எல்லைப் பிரச்சினை அல்ல, மாறாக இரு நாடுகளுக்கு இடையிலான நீண்டகால வரலாற்று, கலாச்சார, மற்றும் சமூக உறவுகளையும் பாதிக்கும் ஒரு உணர்வுபூர்வமான பிரச்சினை என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

 

பரிந்துரைகள் மற்றும் எதிர்காலப் பார்வை

 

கச்சத்தீவு பிரச்சினை ஒரு பன்முகப் பிரச்சினையாக நிலைபெற்றுள்ளது, இது நீண்டகால அரசியல் வாதங்களுக்கும், நீதிமன்றப் போராட்டங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டு மீனவர்கள் எதிர்கொள்ளும் அன்றாட சவால்களுடன் முரண்படுகிறது. ஒரு நிரந்தரத் தீர்வுக்கு, பின்வரும் வழிகளில் கவனம் செலுத்துவது அவசியமாகிறது:

 

சட்டப்பூர்வ அணுகுமுறை

 

உச்ச நீதிமன்றத்தில் நிலுவையில் உள்ள வழக்கின் தீர்ப்பை விரைவுபடுத்துவதன் மூலம், கச்சத்தீவு விவகாரத்தின் சட்டப்பூர்வ நிலையைத் தெளிவுபடுத்தலாம்.

 

இராஜதந்திர அணுகுமுறை

 

இரு நாட்டு அரசுகளும், மீனவர் சமூகப் பிரதிநிதிகளும் இணைந்து ஒரு நிரந்தர கூட்டுப் பணிக்குழுவை உருவாக்கி, மீனவர்களின் பாரம்பரிய மீன்பிடி பகுதிகளுக்கான ஒரு விரிவான வரைபடத்தை உருவாக்கி, இருதரப்பு இணக்கமான நடைமுறைகளை உருவாக்க உதவலாம்.

 

வாழ்வாதார மேம்பாடு

 

ஆழ்கடல் மீன்பிடிப்பை ஊக்குவித்தல், மீனவர்களுக்கு நவீன மீன்பிடி தொழில்நுட்பங்களை வழங்குதல் மற்றும் மாற்று வாழ்வாதாரங்களை உருவாக்குதல் போன்ற திட்டங்களை இரு அரசுகளும் இணைந்து செயல்படுத்தலாம்.

 

புதிய ஒப்பந்தம்

 

தமிழக முதல்வர் கோரியது போல, கச்சத்தீவுக்கு அருகில் மீன்பிடிக்க அனுமதிக்கும் வகையில் இலங்கையுடன் புதியதொரு ஒப்பந்தத்தை மேற்கொள்ள மத்திய அரசு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.

 

கச்சத்தீவு விவகாரம் ஒரு வரலாற்றுப் பிரச்சினையாக இல்லாமல், இரு நாடுகளின் இராஜதந்திர, அரசியல் மற்றும் பொருளாதார உறவுகளின் ஒரு நீடித்த அங்கமாகவே இருக்கும். மீனவர்களின் வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைக்கு நிரந்தரத் தீர்வு காணாவிட்டால், இந்த உறவுகள் தொடர் பதட்டத்திலேயே இருக்கும்.

 

(முகநூல் சின்னகுட்டி தாசன்)